Vrijdag 1 juli, Olveiroa – Cee, 20 km en 25.008 passen! 

Een lange tijd geen pelgrimskunst gezien, dus des te verrassender was deze wandschildering bij het verlaten van het dorpje vanochtend. Later zie ik dat deze schilderingen ook in een folder staan: een bezienswaardigheid dus. De route is stil en glooiend. Bijna geen mensen. Gedurende 15 km is er niets dan natuur! Wat een stilte! Noodrantsoen zit in de rugzak. Vandaag moet ik de zee kunnen zien. Wat een sensatie! Eindelijk het geluid weer van krijsende meeuwen in plaats van al die flierefluiters.                       Het is mijn voorlaatste loopdag. Het weer is bewolkt en miezerig, maar de route prachtig. Ik loop eigenlijk de hele dag met de regencape aan. Op het bovenste punt valt alles echter weg in de mist. Geen zee. Gelukkig breekt bij het afdalen de lucht een beetje open! Ik hoor de meeuwen als eerste en zie dan de zee. Wat een verademing! Ik vind dit bijna net zo mooi als Santiago! 

Tijdens de laatste stop maakt Annette deze foto. Wat een ontspannenheid!

Het is zo dubbel: ik zal heel blij zijn als ik er morgen ben, maar wat zal ik deze manier van dagen doorbrengen missen!
De pelgrimsherberg staat aan de baai, links van het gele gebouw! En sinds tijden krijg ik bij  het wegwerp beddengoed een echte badhanddoek! Jeetje, wat heerlijk om je daarmee af te drogen! 

In totaal heb ik 986 km gelopen en ik loop morgen nog 14 km naar de vuurtoren van Finisterre!

Lieve groet, Tjitske

Advertenties

5 gedachtes over “Vrijdag 1 juli, Olveiroa – Cee, 20 km en 25.008 passen! 

  1. Mooie foto’s weer. Je bent nog niks veranderd. Waarom had ik toch het idee dat je er anders uit zou zien. Iets meer pelgrimmigers…wat dat dan ook moge zijn 😂. Alle gekheid op een stokje. Geniet van je laatste dag en als je toch heel graag nog beetje zee wilt zien dan weet je waar je na deze prachtige tocht naar toe kunt 😉 MB

    Liked by 2 people

  2. In de pose van de tevreden vrijster in haar natuur van zijn en niet zijn komt er nu een einde aan het meeleven, wandelen, eten, huilen, slapen en zeuren over alles wat niet was bevallen bevallen moest. Er is geen steentje, zandkorreltje, fluitje en wolkje met regen druppen dat Finisterre niet kent.
    De mist mist zijn aanraking in het gemis gemist te worden en toch missen we niets van dit lange prachtige wandel verhaal waar missers als kiespijn gemist konden worden. Deze dagen zullen een vereeuwiging van het gemis worden en dus nooit worden gemist, zelfs niet in de mist.

    Liked by 1 persoon

  3. Weer blijf je mij boeien met je verhaal en foto’s. Ik zou bijna zeggen blijf daar nog even. Maar dat doe ik niet ik ben blij dat je straks weer onder ons bent. Dan kunnen we dan nog meer van je verhalen genieten.
    Tot op Schier pelgrim.
    Vr.groet Buuf

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s