Zaterdag, 2 juli Cee – Fisterra  meer dan 14 km (28.249 passen)

En dan sta je na 52 dagen lopen op het einde van de wereld, Fisterra! Bij paaltje 0,0 km! Ik heb meer dan 1000 km gelopen en dus mijn wens verwezenlijkt!

Het einddoel hangt in de lucht, maar ik kom maar moeilijk op gang! Sterker nog, we verslapen ons en starten pas om 08.00 uur. Het weer is prachtig! Ach jongens, wat is dit een mooie route. Om de paar minuten hebben we een blik op een baai. We voelen ons zelfs met rugzak op en wandeltenue aan meer toerist dan pelgrim. Behalve als ik bij een duur hotel met terras aan zee naar de wc moet. De ober wenkt en leidt ons buitenom! 

Het is ook net alsof je steeds viezer van jezelf wordt. Ik ben zo blij met mijn rugzak, maar je ruikt ‘m al van verre en dan hebben we het maar niet over mijn schoenen, zooltjes én sokken! 

En dan zien we in de verre de vuurtoren van Finisterre liggen.

De uitzichten zijn zo adembenemend dat ik mijn vermoeidheid vergeet! We gaan op vleugels. In Finisterre zoeken we een herberg. Finisterre is duidelijk een toeristenplaatsje waar vele pelgrims hun camino beëindigen. Heel veel stoppen in Santiago en gaan met de bus naar Finisterre! Een veel kleiner gedeelte loopt dit stuk! Ik heb er geen seconde spijt van. 

En dan laten we de rugzak in de Herberg en lopen we 3,5 km heen en 3,5 km terug naar de vuurtoren en paaltje 0,0 km. 

  En dan heb ik nog een missie te vervullen! 

We nemen de tijd van deze plek te genieten en om de hele tocht nog eens te overdenken. Ik laat mijn tranen de vrije loop. Dit ben ik!

Onderweg naar de vuurtoren zie ik mijn nickname!

Als we teruglopen naar het dorp komt Bart, de echtgenoot van Elly, Elly ophalen. Hij komt rechtstreeks met huurauto van het vliegveld. We drinken in het dorp nog even een borrel en nemen dan afscheid. Ook dit afscheid doet me meer dan dat ik ooit zou kunnen bevroeden: mijn loopmaatje van de laatste weken! 

Na het eten lopen Annette, Jan-Willem en ik naar de westkant van het eiland om de zon onder te zien gaan aan het einde van de wereld.

Jos heeft dat op Schiermonnikoog gedaan!

Ineens krijgt het Friese spreekwoord: “Oeral skynt deselfde sinne, wêr’t wy op ‘e wrâld ek binne!” (Overal schijnt dezelfde zon, waar we ook ter wereld zijn!) een diepere betekenis! Ik denk deze reis, deze ervaring,  waar ook ter wereld mee te kunnen nemen! 

Mooi, dat zoveel mensen met mij mee zijn gereisd! Dank je wel,

Lieve groet, Tjitske

Advertenties

Vrijdag 1 juli, Olveiroa – Cee, 20 km en 25.008 passen! 

Een lange tijd geen pelgrimskunst gezien, dus des te verrassender was deze wandschildering bij het verlaten van het dorpje vanochtend. Later zie ik dat deze schilderingen ook in een folder staan: een bezienswaardigheid dus. De route is stil en glooiend. Bijna geen mensen. Gedurende 15 km is er niets dan natuur! Wat een stilte! Noodrantsoen zit in de rugzak. Vandaag moet ik de zee kunnen zien. Wat een sensatie! Eindelijk het geluid weer van krijsende meeuwen in plaats van al die flierefluiters.                       Het is mijn voorlaatste loopdag. Het weer is bewolkt en miezerig, maar de route prachtig. Ik loop eigenlijk de hele dag met de regencape aan. Op het bovenste punt valt alles echter weg in de mist. Geen zee. Gelukkig breekt bij het afdalen de lucht een beetje open! Ik hoor de meeuwen als eerste en zie dan de zee. Wat een verademing! Ik vind dit bijna net zo mooi als Santiago! 

Tijdens de laatste stop maakt Annette deze foto. Wat een ontspannenheid!

Het is zo dubbel: ik zal heel blij zijn als ik er morgen ben, maar wat zal ik deze manier van dagen doorbrengen missen!
De pelgrimsherberg staat aan de baai, links van het gele gebouw! En sinds tijden krijg ik bij  het wegwerp beddengoed een echte badhanddoek! Jeetje, wat heerlijk om je daarmee af te drogen! 

In totaal heb ik 986 km gelopen en ik loop morgen nog 14 km naar de vuurtoren van Finisterre!

Lieve groet, Tjitske