Zaterdag 25 juni, Melide – Arzúa, 17 km.

image

En dan is er het besef dat het einde van mijn camion in zicht is. Er overviel me vandaag een gevoel van melancholie. Het afscheid nemen is begonnen. De Belgische Erica was eerder deze week al aangekomen in Santiago en vliegt vandaag weer naar huis. De Franse Christian was nog eerder dan zij in Santiago, heeft op haar gewacht en is toen ook op het vliegtuig gestapt. De Duitse Theresia is gisteren aangekomen in Santiago en mijn caminovriendinnetje Rose eergisteren. Bij mijn eerste stop vandaag las ik een appje van haar. Ze redt het niet om door te lopen naar Finisterre, haar voeten trekken dat niet Ze kan in verband met haar plannen niet in Santiago op mij wachten, bovendien vindt zij de stad te duur. Kortom,  ik zie Rose deze Camino niet meer terug. Onder het lopen denk ik regelmatig aan haar terug: wat was het contact met haar toch bijzonder.
Ik heb gisteren besloten om vandaag helemaal mijn eigen plan te trekken, maar ook dat voelt wel een beetje vreemd. Zo nét voor Santiago is mijn caminofamilie al aardig uit elkaar gevallen en ik denk niet dat er nog nieuwe familieleden zich aandienen. Ik had/heb het zo gezellig met Jan-Willem, Jan, Annette en Elly!

En dan zie ik in een tuin bovenstaande plant bloeien. Mijn vader had er op zijn werk een hele grote staan, waar hij heel trots op was: bij ons thuis werd ie de Fricoplant genoemd. Mijn zusters hadden er zelfs stekjes van. Als ie nog geleefd had, dan zou ie bij het aanhoren van mijn plannen met zijn hoofd geschud hebben: “Do moatst ek altiten wat aparts!” (vert: Jij moet ook altijd andere dingen doen, dan normaal!). Maar wat zou hij trots geweest zijn! Ik denk in mijn bui met weemoed aan hem terug.

Er komt mij vanochtend een man voorbij fietsen met in een zitje een klein kindje van een jaar of twee. Een halve minuut later haalt de moeder mij in. Maar bij een fikse stijging moet ze afstappen en lopend met de fiets omhoog. Ze staat ondertussen te pauzeren en uit te hijgen. Als ik op haar hoogte ben, bied ik aan te helpen de fiets te duwen. Het voelt gek om het wiel over de weg te voelen gaan. Het rolt zo gemakkelijk! Ik voel me lichamelijk sterk. Ik stijg en daal steeds gemakkelijker en kan flink tempo maken. Ik loop snel en gemakkelijk een poos achter elkaar. Ik haal veel mensen in.
Maar ik ben wel moe. Ik hoor het meer om mij heen. Mensen die vergeetachtig worden, omdat ze geestelijk moe zijn. Ik had me voorgenomen goed op te passen niets te vergeten onderweg. Helaas, bij de tweede stop vandaag, merk ik dat ik bij de eerste stop mijn ANWB boek ben vergeten! Verdorie, daar heb ik allerlei aantekeningen in gemaakt! Maar ik loop niet terug!

Ik heb in totaal 867 km gelopen en moet nog 36 km naar Santiago.

Lieve groet, Tjitske

Advertenties

11 gedachtes over “Zaterdag 25 juni, Melide – Arzúa, 17 km.

  1. Vergeetachtigheid is niets voor jou dus je bent echt moe….. maar voldaan ga ik zomaar van uit. Zet em op de laatste kilometers. We lopen nog steeds met je mee dus ik ben ook hondsmoe 😂😂😂 op de bank. Lfs Marijke.

    Liked by 2 people

  2. Lieve Tjits, wat doe je het goed. Nog 2 dagen? en dan ben je er en heb je je doel bereikt. Ik geniet van je mooie verhalen en ben net als Marijke ook hondsmoe van het meelopen 🙂 Op naar het einde van de wereld? XX Lies.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik ben niet hondsmoe van het meelopen of van de bank nee ik loop nog fierig met je mee. Want ik weet dat die laatste loodjes zwaar zijn. Maar ik weet dat je het gaat redden. Pff nu hoef ik niets meer aan je te schrijven, ik zal het missen.(voor dat Tjitske vertrok zei ze dat ik een keer wat anders moest doen dan “vind ik leuk”, nou volgens mij is dat wel gelukt) . Ik denk dat ik een boek ga schrijven.
    Vr. Groet Buuf

    Liked by 1 persoon

  4. In mijn lethargie van de eeuwigheid voel ik mijn verwanten naast mij en gaat er zelfs een gedachte door mij heen en misschien komt dit omdat ik mij zo leeg voel, waarom loop je niet door naar Kaap de Goede Hoop. Ik kan mijn glimlach moeilijk onderdrukken. Waren dit mijn eigen verwensingen?
    In de melancholie van het gemis bevoel ik mijn eigen wedergeboorte. Ik ken al dit lopen, de pijn de stoffelijke moeheid die mijn geestelijk gevoel parmantig draagt. Ik ben zo trots op mijzelf dat het lopen eigenlijk vanzelf gaat…tranen ontbreken nog, maar ik weet dat ze gaan komen, ik ben gelukkig voor wie ik ben.

    Liked by 1 persoon

  5. Zal je verhalen gaan missen Tjits. , wat zal jij veel te vertellen hebben als je weer thuis bent .
    Veel succes met de laatste kilometers.
    Lieve groet Patricia

    Like

  6. Van harte gefeliciteerd met het behalen van je doel Tjits. Diepe buiging en we verheugen ons op de niet vertelde verhalen want die zijn er vast in overvloed. De gladiolen komen eraan 😉 Trots op jou….
    Lfs Marijke.

    Liked by 1 persoon

  7. Hoi lieve Tjitske …you did it .!!
    En nu nog verder .
    Lijkt me fijn en ook wat weemoedig …deze laatste kilometers .
    Een big hug en alle liefs..,
    Anthonie

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s