Zaterdag 21 mei, rustdag en toch 6 km!

Vrijdag 20 mei was een topdag! Michel is nog even met mij naar de refuge gelopen. Hij heeft daar zijn stempel ook gekregen.Toen ik onze “Godfather” Paul vroeg of ik een dag extra mocht nemen, in verband met mijn blaren en knie, zei hij dat ik dan in de ziekenhuiskamer mocht! Ik was opgelucht, had voor twee nachten een bed, maar wat voelde ik me unheimisch! ’s Avonds om 20.00 veranderde dat een beetje. Met zo’n 8 verschillende nationaliteiten aan tafel is dat toch wel heel bijzonder! Naast me zat een jong meisje uit Texas, bij het voorstelrondje vertelde ze dat ze te vlug van start was gegaan en noodgedwongen een week rust moest nemen. Ze zou de volgende dag de Pyreneeën oversteken, maar vond dat heel eng! Onze godfather vertelde dat er een pelgrim op de camino was overleden aan een hartstilstand!We vielen even stil. Deze nacht sliep er een Koreaanse man boven mij. Man oh man wat een oorlog boven mij! Snurken, maar ook heel luidruchtig. Later hoorde ik dat Koreanen bonbons genoemd worden, omdat ze zichzelf ook nog eens helemaal in plastic wikkelen. Als zij zich omdraaien geeft dat een ongelooflijk lawaai! Wat een nacht!

De volgende dag heb ik het meisje uit Texas uitgezwaaid! Heb haar een gevouwen kraanvogeltje meegegeven. Ze was ontroerd!

Een uur later kom ik Christian (Sorde l’abbeye) tegen! Hij heeft SJPDP gehaald en wordt zo opgehaald door zijn zoon! Ik moet Michel de groeten doen.

De rest van de dag ben ik druk geweest met bloggen! Ik heb 3 verschillende punten in het dorp gebruikt.

Na het eten ’s avonds had ik nog wel even de behoefte Martin te bellen. Er was nog al wat gebeurd tijdens het eten. Een Hongaar vertelde dat ie enkele dagen geleden met een vriend de Camino was gestart en dat die vriend bij de 2de dag dood naast hem neerviel:hartstilstand! Wat een toeval, dat deze Eddy in onze refuge terecht is gekomen! Ik had de tranen in mijn ogen. Deze Eddy zou in Frankrijk blijven zolang het lichaam van zijn vriend ook in Frankrijk was. Jeetje wat een verhaal! Moest gelijk aan mijn zus denken, die een soortgelijk verhaal heeft meegemaakt! Toen ik om 22.15 terug naar de refuge liep, bleek die al op slot! Ik had voor 22.00 binnen moeten zijn! Voelde me even een heel klein meisje, toen ik de Godfather moest bellen! Leverde wel mooie foto’s op!

Lieve groet, Tjitske

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Zaterdag 21 mei, rustdag en toch 6 km!

  1. Mijn hemel Tjits wat een heftigheid tijdens je pelgrimstocht. Het komt toch wel goed? Die blaren en knie zullen overgaan (zeker de blaren) maar zo’n verhaal blijft wel hangen. Hoop toch dat je er los van komt en je tocht kunt voortzetten.
    En je weet het: in Santiago worden al je zonden vergeven. Als dat geen sterke motivatie oplevert.
    Heel veel succes verder. Lieve groet. Eddy.

    Liked by 1 persoon

  2. De dood op een berg in de Pyreneeën is wat die man toeviel en zijn ziel en geest waren net even dichterbij de hemelvaart dan de zielen in het dal die dezelfde dag ook nog de reis moesten maken, zonder dat zij dit wisten natuurlijk. Het gevoel van Don Corleone krijg ik maar niet weg en al helemaal niet als meisjes moeten bellen om binnen gelaten te worden. Je bent met een spannend deel van van jou leven bezig, Tjits en ik geniet met volle teugen…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s