Maandag 30 mei, Navarrete – Najere, 17 km

 

IMG-20160530-WA0004

Matthias en ik

Ik draai me geërgerd om, als er weer iemand voor mijn gevoel voor 06.00 uur zijn rugzak begint in te pakken. Het is een man van een jaar of zeventig. Ik moet zeggen, hij heeft alles goed in plastic verpakt. Het kraakt allemaal vreselijk. Ik kijk op mijn klok en kijk verschrikt op: het is al 06.15! Ik heb uitgeslapen! Krijg nou wat!  Ik sta op, pak mijn rugzak in en om 19.00 uur stappen Rose en k de herberg uit. We eten een broodje in het dorp en om half 8 vertrekken we echt. We hoeven vandaag maar 17 km, omdat we vanmiddag de rust willen nemen voor de drogisterij! De route is glooiend. Prachtig zo door de Riojastreek! IMG-20160530-WA0007

Ik loop hier voor Rose uit. We komen Matthias tegen uit Luxemburg. Vanaf St. Jean Pied de Port zie ik hem af en toe. Matthias hoopt zichzelf te vinden tijdens de camino. Hij is niet tevreden met zichzelf! Ik zie in Matthias heel veel van mijn leerlingen terug! Wil hem zo graag meerdere harten onze de riem steken.

We komen al vrij vroeg in Najere aan. We vinden een drogisterij, waar Rose een nieuwe grote teen koopt en ik nieuwe phakken en voetzolen. Als  we bij de herberg komen, blijkt dat we met 90 mensen in één ruimte slapen! Lijkt wel een noodopvang. Als we na het douchen het dorp in willen, knal ik tegen Claude aan. De meneer die ik ben kwijtgeraakt op die bewuste zondag de Pyreneeën over. Claude vertelt dat ie het minder naar zijn zin heeft in Spanje dan in Frankrijk! Ik ben blij hem te zien.

Lieve groet, Tjitske

 

 

 

Advertenties

Zondag 29 mei, Viana – Navarrete, 23 km.

IMAG0329_1.jpg

Poeh, deze dag staat in het teken van het afzien. Werkelijk een day after. Ik mis de bliksemafleider. Ik focus me teveel op mijn voeten wellicht, maar ze doen me zo zeer! De route is gemakkelijk, zegt mijn boekje: vrij vlak, maar saai! En dat vind ik ook. Na Viana komen we door een zeer langgerekt recreatiegebied waar de modale Spanjaard op zondag gaat joggen, gaat barbecuen en vissen. Ik kijk mijn ogen uit, want het gebied is behalve het stuwmeer, absoluut niet interessant. Het is echt afzien. Ik beloof mezelf dat ik morgen weer naar een een drogisterij ga. Ook Rose heeft last van haar voet. Ze heeft een blaar onder haar nagel van haar grote teen. Ik hoef er maar naar te wijzen, of ze schreeuwt het uit van de pijn. We strompelen Navarrete binnen, als de klokken van de kerk beginnen te luiden. We worden binnengehaald als echte helden, zegen we tegen elkaar, maar dan blijkt er een plaatselijke processie om het lichaam van Jezus te eren. We trekken zelfs nog even een sprintje om een glimp op te vangen van de ‘paus himself’. Nadat we een paar foto’s hebben gemaakt, maken we dat we uit de voeten komen, want anders moeten wij voor hem op de knieën en dan komen we niet meer overeind!

Als we op het terrasje zitten van de aubergue met de benen omhoog, komt er een Nedrlandse dame naast ons zitten die klaagt over het uitzicht. “Soms zijn er andere dingen waar je je druk om moet maken”, zeg ik. Rose zegt: “Quand tu souffres pour les pieds, tu n’as pas besoin d’une belle vue!”

IMAG0346_1

Dit is een schilderij van de aubergue. Volgens mij had de dame gewon de stoel moeten omdraaien!

Lieve groet, Tjitske

Zaterdag 28 mei, Los Arcos – Viana, 18 km (28.497 passen)

IMG-20160528-WA0015

Wederom een prachtige dag! We vertrekken op tijd. Dit is onze tweede en laatste dag met Frans. Zo tussen de verhalen over de bloemetjes en de vogeltjes door, voeren we diepzinnige gesprekken over de zin van het leven. Na een rustpauze languit in het gras, waarbij Frans zijn pet over zijn gezicht heeft, begint ie voor zich uit te filosoferen. Wij knikken en hummen af en toe. Het ljkt net alsof ik bij een psycholoog op de divan lig, zegt Frans! Maar in plaats van dat de psycholoog zegt: uw tijd is om, zeggen Rose en ik tegen elkaar: zullen we gewoon een vogelgeluidje maken?IMAG0321.jpg

We liggen krom van het lachen. Tegelijkertijd overvalt ons een gevoel van melancholie. Dit is onze laatste dag met zijn drieën. Het waren zeer waardevolle dagen (maar twee, maar met een impact !)IMAG0326.jpg

Lieve groet, Tjitske

Vrijdag 27 mei Estella – Los Arcos, 22 km (33.271 passen)

IMAG0311

Wij beginnen deze dag vrij stevig! Er zitten aardig steile hellingen en dalingen in de eerste twee uren! Na deze twee uren zal Frans meelopen. “Maar hoe vind ik jullie dan?”, vraagt ie de avond daarvoor? Ik antwoord dat ie maar 5 steentjes op een paaltje hoeft te leggen en wij weten dat ie in de buurt is! We komen na een dik half uur langs de wijnfontein! Hier kun je zoveel gratis wijn tappen, als je wilt! Jammer  dat het ’s ochtends 08.00 uur is.;-) En flessen vol meeslepen is ook zo wat! We besluiten wel de wijn te proeven!

IMG-20160527-WA0009

Christian, Erica, Jan-Willem en Annette treffen wij hier ook. Je kan me er normaal gesproken voor wakker maken, maar ik neem nu genoegen met twee slokjes! We lopen door, eten en rusten wat en moeten dan toch ergens Frans treffen? Dan zie ik een paaltje met vijf steentjes erop: het zal toch niet waar zijn? In geen velden of wegen iemand te bekennen. Na nog eens een stuk stijgen, komen we echter in Villamayor de Monjardin. Terwijl ik fiks aan het stijgen ben in dat dorpje, zie ik ergens een vlaggetje wapperen aan een stok. Nee toch? Het vlaggetje blijkt niet van Frans te zijn, maar hij staat er wel. Frans lijkt net zo’n enthousiaste padvinder, met zijn petje met kleppen, zijn driekwart broek, zijn rugzak en stok! Ook zijn postuur werkt aardig mee! Hij ontvangt ons met open armen! Hij heeft er zin in. We genieten van zijn enthousiasme: we horen en zien de Wielewaal, de Nachtegaal, de Wauw, de Pieper, de Gier, de Leeuwerik,etc. Elke keer als Frans een geluidje hoort, dan steekt ie zijn neus een beetje de lucht in, spitst zijn oren en wijst met zijn stok naar de plaats waar het geluid vandaan komt. Rose en ik lopen als brave leerlingen achter hem aan. Alleen bij flinke stijgingen hoor je Frans even niet, want dan moet ie zijn hartslag tellen. Hij mag namelijk niet boven de 130 komen. Hij weet niet alleen veel van vogels, maar ook van bloemen. We leren de orchidee kennen, de egelantier, zeepkruid, slangenkruid, etc. En als we niet oppassen, dan krijgen we er ook nog hele verhalen bij: “Weet je waarom ze zeepkruid, zeepkruid noemen? Toen er nog geen zeep bestond, wasten ze met dit kruid de pijen van de monniken!” Het is een schitterende route en Frans zorgt voor zoveel afleiding, dat we de pijn vergeten. We komen in Los Arcos in een zeer sympathieke Aubergue. We hebben ’s avonds een heerlijk pélerinmenu en Frans vraagt of ie de volgende dag weer met ons mee mag lopen. Hij begint het camino-gevoel te pakken te krijgen en wil er nog geen afscheid van nemen. Rose en ik vinden het prima. Hij zal de volgende dag de hele route met ons mee lopen en om die reden om 07.00 uur bij de auberque staan! We liggen weer netjes op tijd in ons mandje!

IMAG0315

Lieve groet, Tjitske

Donderdag 26 mei, Puente la Reina – Estella, 22 km (29.083 passen)

 

IMAG0286Vandaag staat Puenta la Reine – Estella op het programma. Ik vertrek als laatste! Vanochtend hebben er 5 vrouwen rondom mijn voeten gestaan. Rose heeft aangeboden mijn voeten te behandelen. Ze heeft een spoedcursus van haar zus gehad! We zullen elkaar vandaag meerdere malen tegenkomen. Had haar gisteravond gevraagd mee te gaan eten, maar ze had zelf al wat klaargemaakt! Ik kom Rose (44 uit Frankrijk) regelmatig tegen vanaf St. Jean Pied de Port en die vreselijke zware zondag schept een band! We groeten elkaar vriendelijk. Ze oogt heel bescheiden en timide, ik denk dat ik het wel met haar zal kunnen vinden. Er staat ons een pittig traject te wachten en we spreken af, elkaar te ondersteunen. Er zitten pittige afdalingen en stijgingen in het traject!

IMAG0290

We genieten van het prachtig glooiend landschap!

Maar ik loop op mijn tandvlees als wij Estalla binnenlopen. Rose weet een auberge en als we daar terechtkunnen, gaan we eerst naar de drogist! Zij verwijst mij door naar een voetspecialist! Wat ben ik blij dat Rose docente Spaans is! Mijn voetspecialist ratelt aan één stuk door!IMAG0301.jpg

Ze neemt de tijd en waarschuwt me voor oververhitting van mijn voeten! Aah, ik word zo onzeker van al die tips en tops! Zij gaat mijn blaren borduren en dat voelt enigszins vertrouwt!;-)  ’s Avonds, als we een hapje willen gaan eten, komen we Erica en Christian tegen. Erica heeft haar vader met een vriend op visite! Die vriend heeft vandaag met hen meegelopen, maar dat is haar slecht bevallen. Hij bleef bij elk bloemetje en vogeltje stilstaan. Wij besluiten bij hen aan te sluiten met eten! Ik kom naast deze Frans (België, 71) te zitten en het klikt gelijk! We hebben vreselijk lol en reageren ad rem op elkaar. Hij vraagt of hij de volgende dag dan met óns mee mag stappen? Wij vinden dat prima! Hij zal het eerste traject van stijgen niet meepakken, maar later inlopen. De vader van Erica zal hem ergens droppen!IMAG0305

Rose en ik lachen al bij voorbaat! Benieuwd hoe het gaat lopen!

Woensdag 25 mei, Pamplona – Puenta de reina, 23 km, maar wel 33.604 passen!

IMAG0268

Vanochtend door de Duitse Hospita Ursula in Pamplona om 06.00 uur met Gregoriaanse muziek gewekt! “Zuster Ursula” houdt er Spartaanse ideeën op na. We mogen niet roken en drinken in het gebouw en moeten om 22.00 binnen en stil zijn! Als de kamers het zouden toelaten, zou ze zelfs de mannen van de vrouwen scheiden, volgens mij! In de herberg slapen veel Duitsers, adres schijnt vermeld te staan in hun aller Outdoorgids! Maar er slaapt ook een Française en een Portugese op onze kamer. Het is een mooi oud huis met verrassend veel hout erin verwerkt!

IMAG0250

Alles kraakt! Dus lukte het me niet ’s nachts ongestoord naar de wc te sluipen! Toen ik vanochtend klaar stond om te vertrekken, heeft zuster Ursula nog een gebed voorgedragen. Bijzonder! Vandaag hele dag alleen gelopen, maar ondertussen ken je toch al wel veel mensen die ook op zondag de Pyreneeën zijn overgegaan. Het schept een band. Zo hoorde ik vanochtend van twee jonge mensen dat er iemand van de berg was afgehaald: onderkoeld! Goh, wat een toestand! Vandaag prachtig weer om te lopen! Droog, zon en af en toe een windje en dan kom je in één keer om de hoek van een heuvel et voilà:IMAG0271

Een Australische dame bood aan mij op de foto te zetten: “Doe maar”,  zei ik, “anders denken ze thuis dat ik de foto van Google heb geplukt!” Er zat vandaag een hele lange, steile daling in de route met een weggetje vol met losse stenen! Jeetje, op z’n Fries gezegd: Dêr knoffele ik raar oerhinne! Loop trouwens prima met mijn stokken, heb het ritme goed te pakken én het ontziet mijn knieën ook! Nu nog pijnloos lopen, daar kijk ik naar uit!

Links een mooi glooiend stuk route van vandaag! Rechts de plek waar ik vannacht slaap, voor 5 euro! Nu ga ik met de oudere Oostenrijkse Helga een hapje eten en dan naar bed! We mogen trouwens vanavond opblijven: hoeven pas 23.00 binnen te zijn! Partytime!! Lieve groet, Tjitske

Dinsdag 24 mei, Zubiri – Pamplona, 22 km.

IMAG0234

My tired feet, my tired feet…(prachtig lied op mijn afspeellijst)

Weer wonderwel goed geslapen, met al die vreemde lichamen in de buurt. Zelfs aan het snurken en de rest van de nachtelijke geluiden stoor ik me niet. Mijn lichaam voelt wel erg stijf! Bedenk me vannacht dat ik een goede zou zijn om met “planking” mee te gaan doen. Elke keer omdraaien gaat gepaard met pijn en (ingehouden) gekreun! Ben vroeg onderweg, de lengte van de route valt me tegen, daarentegen valt me mijn eigen slagvaardigheid mee! Ik heb de hele dag alleen gelopen, mijn eigen route bepaald en zelfs toen ik geen pelgrims meer voor me had, mijn eigen weg gezocht!

Zelfs nog mooie foto’s gemaakt! Dit is wel mijn topper:

IMAG0243

Voor Pamplona kwam ik hier langs:

Volgens mij Villava…Kan het niet meer nakijken. Over 9 minuten gaat het licht uit en moeten we slapen! Heb vanavond toch nog wandeling door Pamplona gemaakt, maar die foto’s komen nog!

Leuk,  jullie reacties, liefs Tjitske

 

 

Maandag Roncevalles – Zubiri, 21 km

IMAG0226

Vanochtend om 06.00 uur werden we wakker gezongen door de Nederlandse vrijwilligers. Ook nog meerstemmig! Een hele aardige manier om de boel zo snel te ontruimen voor de volgende 300 pelgrims die later op de dag hier weer hun onderdak zullen vinden. Ik vraag nog even of er een vriendelijke Italiaan een stok heeft achtergelaten, maar helaas! Ik start met Erica en Christian, maar zij zullen verder doorlopen dan ik. Omdat Erica bezoek zal ontvangen in Pamplona van haar vader, wil ze daar dinsdagvroeg zijn! De organisatie daaromtrent zit haar behoorlijk in de weg. Gelukkig heb ik die stress niet! Onderweg begin ik toch echt te balen dat ik mijn tweede stok heb weggegeven. Stel dat ik ‘m niet terugkrijg! Was al zo gehecht aan de zelfgemaakte wandelstok van mijn zwager, maar ga nu voor het praktische! We hadden de route wat minder heuvelachtig verwacht en de dag van gisteren is ons niet in de “kouwe kleren” gaan zitten. We hebben geen ontbijt, dus kopen we in een supermarktje een paar kilometer verderop wat dingen. Als we na nog wat kilometers de mogelijkheid hebben om koffie te drinken en Erica en Christian door willen lopen, staat mijn besluit vast: Ik neem straks mijn eigen weg…Omdat ik meen dat ik de Italiaan heb gespot, zeg ik dat ik wel de bar in ga om te kijken of ie daar zit en: Eureka!! Hij ziet me, kust mijn hand, kan (helaas) niet door de knieën, maar geeft mij mijn stok terug! I’m so happy! Vanaf het moment dat ik beide stokken heb gaat het stijgen én dalen stukken beter. Als Christian en Erica besluiten om 12.00 nog niet te stoppen, terwijl wij om 07.15 zijn beginnen te lopen, hak ik de knoop door! Ik ga nu alleen en nu lunchen! Jeetje wat heb ik van mijn “vache qui rit” genoten. Heb mijn broodjes ermee besmeerd met gebruik van mijn vaders FRICO zakmes: wie maakt mij wat! Als ik tweeëneenhalf uur later Zubiri binnenstrompel, ga ik linea recta naar de Refuge Municipal.Later lees ik in mijn boekje dat het er niet schoon is, de toiletten onder de maat zijn, er gemeenschappelijke douchehokken zijn etc. Het maakt mij niets uit! Ik ga mijn schoenen drogen, een wasje doen en wifi zoeken! Wat schertst  mijn verbazing: de Italiaan komt binnengestrompeld en slaapt in het stapelbed naast mij!

Hierboven: het dorp Zubiri, een foto vanaf mijn stapelbed van de slaapzaal én het restaurantje waar ik alleen heb gegeten!

 

Zondag 22 mei St. Jean Pied de Port – Roncevalles, 26 km

IMAG0212_1

St. Jacobus bij de refuge van Orrisson

Ik heb er vannacht slecht van geslapen. Vandaag de Pyreneeën over en er is heel slecht weer voorspeld. Het heeft vannacht geonweerd. We starten allemaal heel vroeg, omdat  de voorspellingen na 14.00 nog slechter zijn. Ik heb met Claude (Fr) afgesproken samen te starten. Bij het ontbijt spreken we af, dat we na Orisson even stilstaan bij een monument ter nagedachtenis aan de vriend van Eddy! Ik maak nog even snel een foto van de ontbijtkamer (met borduurschilderij van Jezus en een kraanvogeltje links hangend tegen de muur; kan er moeilijk vanaf blijven!).

IMAG0200

Eddy in blauw, Christian staand en Erica links

Wij worden uitgezwaaid door Godfather Paul. Ik durf ‘m nauwelijks recht in de ogen te kijken, totdat ie vriendelijk zegt dat ik zo met die regencape wel een héle echte pelgrim lijk! Ik lach ‘m heel vriendelijk toe. En zo vertrekken wij uit St. Jean Pied de Port!

IMAG0204

Bij de eerste brug merk ik al dat Claude zijn tempo nog lager ligt dan de mijne. We spreken af voor ons eigen ritme te kiezen. Nog maar nauwelijks het dorp uit, begint er een stijging in te zetten die zo’n twee uur zal duren! Gelukkig tref ik Erica (België) en Christian (Fr.) en haak bij hen aan. IMAG0211IMAG0207

Na Orisson zet de stijging langzamer door tot 4 km voor het einde en dan zullen we een hele steile daling krijgen! Tot Orisson hebben we nog de hoop dat de buien om ons heen zullen gaan. We hebben zelfs de regenkleding even uitgedaan. Het stijgen is zwaar. Als ik een jongen (Italië) zie strompelen, bied ik hem één van mijn beide stokken aan en spreek met hem af, dat ik hem in Roncevalles van hem terugkrijg! Hij knikt dankbaar. Maar in plaats van dat het weer beter wordt, wordt het alleen maar slechter, wij zien de buien tussen de bergen komen en hebben nauwelijks de tijd om de regenkleding aan te trekken! Werkelijk angstaanjagend. We hebben hele harde wind, regenbuien en hagelbuien gehad. Het was soms zo mistig dat we geen pelgrim voor ons zagen lopen! We hebben het vreselijk koud gehad! Temeer, omdat ook onze schoenen en sokken nat werden. We hebben kilometers lopen soppen. Stoppen om te eten kon niet, want onze handen waren te koud om ook maar een rits open te krijgen! Werkelijk; de Mount Everest is voor watjes! IMAG0217

Het was te nat om foto’s te kunnen maken! Net voor het het begin van de daling was er een schuilhutje! Het stond daar hutjemutje van de natte pelgrims, die probeerden sokken uit te wringen, zich in plastic te wikkelen, etc. Ook mijn Italiaan met stok kwam aanstrompelen! Wat een kou! Die kou gaat ook op je spieren werken, zeg! Mijn benen, mede door de natte schoenen voelden aan als blokken beton! Maar we hebben het gered.

IMG-20160522-WA0011

Ik was heel blij dat ik met Christian en Erica mee kon lopen! Wat een overlevingstocht. In Roncevalles is een refuge, die door Nederlandse vrijwilligers gerund wordt. Er kunnen iets van 300 mensen slapen. Om te eten werden alle mensen in 4 groepen verdeeld. Ik sliep op een zaal met 100 bedden. De schoenen moesten we in een schoenenkamer uitdoen, maar er was geen enkele krant meer om ze te kunnen drogen! Dus zouden we de volgende dag ook weer met kletsnatte schoenen moeten vertrekken. Het heeft uren geduurd, voordat ik het warm kreeg, maar hoe is het mogelijk: Ik heb prima geslapen!

Maar mijn Italiaan met stok heb ik niet meer gezien!

 

 

 

Zaterdag 21 mei, rustdag en toch 6 km!

Vrijdag 20 mei was een topdag! Michel is nog even met mij naar de refuge gelopen. Hij heeft daar zijn stempel ook gekregen.Toen ik onze “Godfather” Paul vroeg of ik een dag extra mocht nemen, in verband met mijn blaren en knie, zei hij dat ik dan in de ziekenhuiskamer mocht! Ik was opgelucht, had voor twee nachten een bed, maar wat voelde ik me unheimisch! ’s Avonds om 20.00 veranderde dat een beetje. Met zo’n 8 verschillende nationaliteiten aan tafel is dat toch wel heel bijzonder! Naast me zat een jong meisje uit Texas, bij het voorstelrondje vertelde ze dat ze te vlug van start was gegaan en noodgedwongen een week rust moest nemen. Ze zou de volgende dag de Pyreneeën oversteken, maar vond dat heel eng! Onze godfather vertelde dat er een pelgrim op de camino was overleden aan een hartstilstand!We vielen even stil. Deze nacht sliep er een Koreaanse man boven mij. Man oh man wat een oorlog boven mij! Snurken, maar ook heel luidruchtig. Later hoorde ik dat Koreanen bonbons genoemd worden, omdat ze zichzelf ook nog eens helemaal in plastic wikkelen. Als zij zich omdraaien geeft dat een ongelooflijk lawaai! Wat een nacht!

De volgende dag heb ik het meisje uit Texas uitgezwaaid! Heb haar een gevouwen kraanvogeltje meegegeven. Ze was ontroerd!

Een uur later kom ik Christian (Sorde l’abbeye) tegen! Hij heeft SJPDP gehaald en wordt zo opgehaald door zijn zoon! Ik moet Michel de groeten doen.

De rest van de dag ben ik druk geweest met bloggen! Ik heb 3 verschillende punten in het dorp gebruikt.

Na het eten ’s avonds had ik nog wel even de behoefte Martin te bellen. Er was nog al wat gebeurd tijdens het eten. Een Hongaar vertelde dat ie enkele dagen geleden met een vriend de Camino was gestart en dat die vriend bij de 2de dag dood naast hem neerviel:hartstilstand! Wat een toeval, dat deze Eddy in onze refuge terecht is gekomen! Ik had de tranen in mijn ogen. Deze Eddy zou in Frankrijk blijven zolang het lichaam van zijn vriend ook in Frankrijk was. Jeetje wat een verhaal! Moest gelijk aan mijn zus denken, die een soortgelijk verhaal heeft meegemaakt! Toen ik om 22.15 terug naar de refuge liep, bleek die al op slot! Ik had voor 22.00 binnen moeten zijn! Voelde me even een heel klein meisje, toen ik de Godfather moest bellen! Leverde wel mooie foto’s op!

Lieve groet, Tjitske